Meulenaere

Sensationeel nieuws uit het tennis: Kim Clijsters draagt geen trouwring meer. We horen u al roepen: 'Het is toch weer niet van dat zeker? Zoals die keer toen ze haar bruidskleed naar Nikki Van Kets moest terugsturen.' Maar nee, met haar huwelijk is niets mis, voor zover bekend althans, alleen bleek die ring te gevaarlijk en moest hij dus weg. Twee keer raden door wiens schuld.

Kim in Het Laatste Nieuws: 'Jada kreeg altijd schrammen van de diamant als ik haar luier aan het verversen was. En dan zette ze het op een hartverscheurend huilen.'

Kim heeft nu een soort trouwring in haar vinger laten tatoeëren, zoals de cowboys vroeger een keurmerk in de bil van hun koeien brandden. Welja, waarom niet? In plaats van die klein een klets tegen haar oren te geven.

Uw Scout is een kindervriend. Is daar trouwens meermaals voor opgepakt. Het bewijs zal men vinden in de wereldwijde jeugdbeweging die wij hebben opgericht. Geen klaasfeest gaat voorbij of wij strooien kwistig snoep en speelgoed in het rond, ingesmeerd met zwarte blink en gehuld in een veelkleurige pofbroek. Maar van die Jada krijgen wij de zenuwen.

Wij hebben het al geschreven: twee instanties zullen het komende tennisjaar verzieken, Wada en Jada. De dopingmannen blijven voorlopig een beetje achter.

Koen Meulenaere

De waarheid mag al eens gezegd worden: dat Europees Parlement is in de eerste plaats een groot bordeel. Een liefdesnest, kom - laten we het beschaafd houden. Het heeft al menige mooie liefde doen ontstaan, en heeft er nog meer in de knop geknakt.

Het vergt weinig verbeeldingskracht om te beseffen wat kan en dus zal gebeuren wanneer men een internationaal gezelschap van welgestelde en goed verzorgde hitsige heren en dames elke maand gedurende een week bij elkaar steekt in een uitgestorven boerengat als Straatsburg. Wie kan een nóg betere illustratie bedenken voor volksgezegden als 'de beer bij de honing', 'de kat bij de melk', 'de hond bij het been', 'de socialist bij het hoopje geld'?

Veel parlementsleden zien in het recht op door de EU-burgers betaalde medewerkers ook een buitenkans om hun minnaars of minnaressen bij zich te houden en aan een inkomen te helpen. We denken aan Johan Van Hecke, bijgenaamd de Rat, en Els De Temmerman. Fientje Moerman is ook nog Europees medewerkster geweest, een soort keukenhulpje voor Valéry Giscard d'Estaing. Die liep haar enkele jaren later wel straal voorbij toen ze met een cameraploeg in haar zog door de gangen van het Justus Lipsiusgebouw drentelde. Ze kon hem nog net op tijd aan de mouw trekken. Giscard keek verwonderd in het rond, zag toen ter hoogte van zijn heupen een schriel schraal vrouwtje staan, en vroeg verstoord: 'Oui?' Wat toen volgde, is Europees erfgoed: 'Je suis Fientje Moerman , je suis membre de la Chambre et j'ai encore travaillé pour vous . ' Giscard fronste even de wenkbrauwen, mompelde: 'Ah bon', en stapte met zijn talrijke gevolg verder.

Waar liefde verschijnt, was eerder al jaloezie. En dus worden veel van die Europese romances door anderen tegengewerkt. Vorig jaar was er zo een druk becommentarieerd geval bij het Vlaams Belang, met de sage rond Frank Van Hecke en Marie-Rose Morel. Maar het opvallendste voorbeeld van nijdasserij deed zich voor in 1999 bij de CVP. Wilfried Martens was als EVP-voorzitter, zeker in zijn eigen ogen, de gedoodverfde lijsttrekker voor het Europees Parlement, maar zag tot zijn ongeloof hoe de partijtop de met Europa niets te zien hebbende minister van Arbeid Miet Smet op nummer één zette.

Martens begreep maar al te goed hoezeer ze hem hadden geflikt. En iedere Wetstraatwatcher begreep het ook. Dat Miet Smet nog ooit een van de officiële mevrouwen Martens zou worden, tot zo'n dwaasheid achtte niemand haar op dat moment in staat, maar dat ze al een van de officieuze mevrouwen Martens was gewéést, dat wist iedereen. En dat de tweede officiële mevrouw Martens dat ook wist, wist ook iedereen. No way dat zij die schuinsmarcheerder één week per maand met zijn voormalige maîtresse in hetzelfde hotel zou laten logeren. En dat ze gelijk had, is tien jaar later wel afdoende bewezen, of niet?

Martens woest: als hij die eerste plaats niet kreeg en Miet niet van de lijst vloog, awel hé, dan kwam hij niet meer op zie. In de Tweekerkenstraat, waar de CVP toen nog 'nomen est omen' indachtig haar partijgebouw had, werd de champagne ontkurkt. Geen Martens op de lijst, dat was snel opgelost. Smet één, Marianne Thyssen op twee, de Rat op drie, en een of andere Van Outryve op vier. Een ACW'ster, een middenstandster, een vulgaire opportunist en een Boerenbonder, zo waren de vier traditionele CVP-standen meteen vertegenwoordigd. Het zou de CVP wel haar vierde Europese zetel kosten, maar dat namen ze er met de grijnslach bij.

Restte nog één vraag: welke duivel had zo een gemeen plan verzonnen? De Van Rompuys! Daar moet niemand lang over nadenken en Martens het minst lang van allen. Volgens een verslag in De Standaard uit die periode noemde hij enkele vooraanstaande partijgenoten 'smeerlappen'. Even in gedachten houden als u de EVP-voorzitter en de Europese president nog eens broederlijk naast elkaar ziet staan glimmen.

Koen Meulenaere

Ze mogen van uw Scout veel zeggen, veel slechts meestal, maar niet dat hij het niet opneemt voor de verworpenen der aarde. Vandaag Ninove.

Ninove heeft het land al veel geschonken. In de eerste plaats het prachtige woord Ninovieter. Zover wij weten bestaat geen andere stad of gemeente die eindigt op -ove uit -ovieters. Nemen we Hove, tussen Mortsel, Edegem en Boechout in geprangd. Hoe noemen ze in die streek een inwoner van Hove? Ene van Hoof. Vandaar de familienaam Van Hoof, zoals bij de grote componist Jef Van Hoof. Bavikhove, deelgemeente Harelbeke. Hoe ze een inwoner van Bavikhove noemen, zo ze die al noemen, is ons niet bekend, zeker niet zonder ondertitels, maar in geen geval een Bavikhovieter.

Goed, wat heeft Ninove nog geboden? Wesley Sonck! Kevin Van der Perren, de Wesley Sonck op schaverdijnen. Franky Van der Elst is in Ninove geboren. Net als bisschop Luysterman, en in dezelfde discipline Annemie Turtelboom. Rudy De Leeuw, de voorman van het proletariaat.

Er is de atletiekvereniging, roemrijk verleden en roemrijke toekomst. De Memorial Geert Rasschaert, ter ere van de betreurde marathonloper, is bekend tot in Japan. De Ninoofsesteenweg! Bestaat er in heel Europa een mooiere boulevard dan de Ninoofsesteenweg? Daarvoor moeten zelfs de Champs Elysées en Unter den Linden passen. Hoe troosteloos zijn de Ramblas in vergelijking met de Ninoofsesteenweg.

En dan lezen wij nu in Het Laatste Nieuws een interview met Peter Goossens, de Zweedse kok uit de VTM-serie Mijn Restaurant . Goossens over de kandidaten van de vorige twee reeksen: 'Ik kon het niet meer aanzien, dat geklungel. Ik laat nog in het midden of alle kandidaten konden koken, maar rekenen konden ze in geen geval. En direct willen ze tarbot op hun kaart. De duurste vis die je kunt bedenken. Dat ik dat geef, in een driesterrenrestaurant, oké, maar zij! Als je een deftige tarbot wil serveren, moet je een beest kopen van acht à tien kilo. Dat kost algauw 40 euro de kilo, en het meeste ervan moet je weggooien. Dus in de doorsneerestaurants geven ze geen echte tarbot, maar stagiairs die nog leren voor tarbot. Dan zeg ik: zet geen tarbot op uw kaart, maar betaalbare vissen van bij ons. Maar luisteren naar mij blijkt inderdaad moeilijk.'

Herkent u het type? En wat linkt nu deze bescheiden mens aan Ninove? Lees: 'In onze wereld is er een wet die zegt: ligging, ligging, ligging. Wat doet die Chris Roggeman? Na het programma heropent hij de Charlekijn in Ninove. Ik heb hem indertijd nadrukkelijk gezegd dit níét te doen. In Ninove moet ge geen restaurant steken. Dat is slecht gelegen. Je mag de beste kok zijn, er komt in de week niemand eten in een hol waar geen industrie is en geen autostrade. Ik heb mijn zaak geopend in Kruishoutem, centraal tussen Gent en Kortrijk, kort bij twee grote autowegen, in een gebied dat bulkt van de industrie en dus van het geld. Maar in Ninove? Allee.'

Een belediging als deze hoeft niemand te pikken. Het is niet omdat je in een kosmopolitisch centrum als Kruishoutem een frituur openhoudt, dat je om het even wat mag zeggen. Wat denkt die vent? U moet er eens op letten: arrogante opsnijders huizen in negen van de tien gevallen in de culinaire wereld. Ofwel kokkerellen ze er, ofwel koketteren ze er. Het laatste is nog erger dan het eerste. Waar is de tijd van nederige koks als Herwig Van Hove? Of was het Herwig Van Hovieter?

Daarom schreeuwen wij thans, viva voce: Leve Ninove! Ninove Bove. Met zijn allen naar de Charlekijn. Jacques Sys trakteert.

Kleine correctie. Vergeet de tip van hierboven. Blijkt al failliet te zijn, de Charlekijn. Misschien toch inderdaad geen te beste ligging, Ninove.

Koen Meulenaere

Rampen, rampen en nog eens rampen. We zijn pas twee maanden ver in dit vervloekte jaar, en zowel de wereld als ons land heeft zijn deel al ruim gehad. Voor wie vertrouwd is met getallensymboliek kan dat nauwelijks een verrassing zijn: 2010, de onheilstijding staat open en bloot voor je ogen te dansen.

Het komt maar één keer in de 200 jaar voor dat het tweede deel van het jaartal de helft is van het eerste. De vorige keer was in 1809 en wat bleek: rampspoed en verderf over Europa, het belooft voor Herman Van Rompuy. Napoleon, in volle verovering uitgedaagd door de ietwat overmoedige operettemilitairen uit Oostenrijk, versloeg Franz I, Franz II en Franz III, hakte Franz IV tot en met Franz VIII in de pan, en duwde Franz IX persoonlijk onder de guillotine. Tegen het eind van het jaar was er in Oostenrijk geen Franz meer over.

Maar daar hield hij het niet bij: Napoleon arresteerde ook nog de paus! Dat is nog eens een ideetje voor Van Rompuy. Pius de Zevende had het wel een beetje gezocht door Bonaparte eerst in de ban van de kerk te doen vanwege de annexatie van de Stati Pontifici . Dat was snel opgelost: Pius de bak in. En alsof die slag nog niet hard genoeg was voor de mannen van Rome, werd dat jaar Charles Darwin geboren, die kerel van wie Dirk Draulans een tweedehandsboot heeft gekocht. Ook Pierre Proudhon zag in 1809 het levenslicht.

'Dat valt dan al bij al nog mee', horen wij u denken, maar zoveel geluk zullen wij niet hebben. Het vervloekte jaartal 2010 heeft al meerdere aardbevingen gebracht, overstromingen, tsunami's, lawines, ontplofte huizen, verkeersongelukken, seriemoor-denaars... En voor Vlaanderen moet het ergste nog komen: het vertrek van Lutin Mary.

Sergio wil nu ook al weg! Tussen Sergio en Lutin wáren al heel wat punten van overeenkomst. Beiden zijn niet al te groot, maken veel lawaai, en bij een eventuele vermissing is 'intelligentie' niet het eerste kenmerk dat aan Alain Remue zal worden doorgegeven. Ze hebben ook allebei een kolossale eetlust. Sergio at tot voor kort elke dag drie keer frieten, en Lutin deed nóg sterker: die schranste zich op kosten van de belastingbetaler elke maand voor 10.000 euro vol in de duurste restaurants van het land. Voor 10.000 euro! Beiden worden ook geboycot door de VRT. Die weigert de cd's van Sergio te draaien en de politieke standpunten van Lutin te vermelden. Vandaar de beslissing om onze gouw gauw te verlaten: Lutin naar Montpellier, Sergio naar Benidorm.

Sergio in Het Laatste Nieuws: 'Ik móét hier weg of ik doe domme dingen.' Deze domme dingen worden nadien nader toegelicht: 'Met mijn auto tegen een boom knallen? Ik zou dat durven, ja. Maar eerst zou ik een pak anderen mee de dood in sleuren. Sergio the serial killer , wees gerust.'

Lutin in De Standaard: 'Op de VRT komt maar één idee aan bod: Vlaanderen boven. Ik heb Vlaanderen ooit prefascis- tisch genoemd, wel, anderen doodzwijgen ís prefascistisch. En dat maakt mij mateloos kwaad. Ik ben de zoon van een ambtenaar en ik ben grootgebracht met het grootste respect voor het openbare belang, de democratie en de rechtsstaat. Als ik de kans niet meer krijg om te spreken, dan ga ik ergens anders heen. Naar Frankrijk! Ik zal me in Montpellier niet elke dag meer ergeren als ik de krant vastpak. Je ne suis pas concerné .'

En nu krijgen die twee zage- en klagemannen ook nog de steun van Fons Verplaetse, de jongste bediende op de redactie van Knack . Fons, twee weken geleden in Knack: 'We zijn een klein landje met een kleine mentaliteit geworden. Vroeger hadden we tenminste nog een grote gouverneur van de Nationale Bank.'

2010 wordt een verschrikkelijk jaar. Het is het al. Slechts één troost voor wie de magie van de numerologie vreest: het volgende rampjaar is 2211. Tegen dan zitten Lutin en Sergio in een home: Lutin in Montpellier, Sergio in Benidorm. Voor Fons zorgt Marcia.

Koen Meulenaere

Wij Belgen hebben de aangeboren drang onszelf te kleineren. Terecht. Maar in het wielrennen lopen we jaren vooruit. Gent-Wevelgem op zondag! Dat hadden ze ergens anders niet bedacht. En er is meer. Na de traditionele indeling in kasseiklassiekers, heuvelklassiekers en sprintklassiekers, is spontaan een nieuwe en veelbelovende categorie ontstaan: de puttenklassiekers.

De opzet is simpel: we sturen de renners over onze best onderhouden Vlaamse wegen. Die liggen, zeker na de hopelijk voorbije winter, vol putten, kloven, barsten, bulten, builen, kuilen, verzakkingen en verzwakkingen, waarbij vergeleken de stenen van het bos van Wallers een tapijt vormen.

Wat we in ruil zullen krijgen, is een aaneenschakeling van valpartijen, lekke banden, gebroken wielen, gesprongen kettingen, afgerukte zadels, doormidden geknapte kaders en weggeschoten spaken. Bloed en schroot, dat zal overblijven na de doortocht van het peloton. Renners die zich na aankomst naar de radiografie laten voeren, zullen daar vaststellen dat hun ingewanden onderling van plaats verwisseld hebben.

De E3 Prijs in Harelbeke wordt afgeschaft, dat is Wouter Vandenhaute toch al van plan, en vervangen door Vlaanderens nieuwe topklassieker: de E 313 Prijs. De koningin van de puttenklassiekers, la reine des putes classiques in het Frans. Over de slechtste weg van de wereld, hét symbool van de ondergang van Vlaanderen, waar de renners te maken zullen krijgen met de overtreffende trap van alle net geciteerde ongemakken, plus daarbovenop een reeks instortende bruggen, omvallende palen en brandende vrachtwagens. Start en aankomst in Putte, en voor het keerpunt sturen we de hele meute over het klaverblad van Lummen, dan zijn we de helft gegarandeerd kwijt: verloren gereden. Wie spreekt na Putte-Putte nog over Parijs-Roubaix?

Koen Meulenaere

Wat je toch ziet op die Olympische Winterspelen! Ongeëvenaard is de kinderachtigheid van de mens. Doe hier in het openbaar wat ze doen in Vancouver, en je wordt terstond geïnterneerd.

Nog vóór de openingsplechtigheid van start ging, hadden ze al dertig dopingzondaars en één dode. Die viel tijdens een training van het rodelen, sport waar bij een normale werking van de zwaartekracht één manche van vijftig starters gelijk zou moeten staan met vijftig overlijdens. Wie durft nog in gewone omstandigheden te sterven als die rodelaars allemaal hun helletocht overleven? Op één na. De Canadese coach Wolfgang Staudinger sprak wijze woorden: 'Rodelaars zouden moeten beseffen dat op een ijsbaan verschijnen ernstig werk is.' Al wou hij daarmee vooral die Canadese moord-rollercoaster vergoelijken.

Bultskiën! Wat stellen alle andere perverten nog voor in vergelijking met de zieke geest die het bultskiën heeft uitgevonden? Je sluit toch niemand meer op wegens het openen van een regenjas, als je ziet hoe die bultenaars zich gedragen. Als we spreken over het maken van obscene bewegingen, dan hebben we het over de olympische competitie bultskiën.

IJsdansen! Wat voor kwaad schuilt er in het jagen op Lolita's als ze op televisie het ijsdansen mogen uitzenden. Dat etaleert ongegeneerd geslachtsorganen, en dat grijpt elkaar bij de borsten en tussen de benen alsof het vanzelfsprekend is. Ziedaar onze veelgeroemde normen en waarden waar Luckas Vander Taelen zo over opsnijdt. Geen enkele moslim doet aan ijsdansen, daarvan zijn wij zeker. Dergelijke vulgariteiten horen achter de decoder, met zoals bij X-Passion een extra cijfercombinatie erbovenop die alleen het gezinshoofd kent.

Er blijkt nu enige commotie te zijn ontstaan omdat de verslaggever van de VRT zich een paar kwinkslagen heeft veroorloofd waarbij hij een link legde tussen ijsdansen en de kleur roze. Dat vonden kunstschaatsliefhebbers ongepast. Terecht. Maar anderzijds kan men niet ontkennen dat die gasten het een beetje uitlokken. Het is zoals met het Eurovisiesongfestival. Waar de VRT dan ook nog een likkebaardend Andréke Vermeulen naartoe stuurt. Tja, u kent de mensen: sneller roddelen dan rodelen.

Wat een plezier om de volkswoede eens op Frank Deboosere te kunnen afreageren. Het moeten niet altijd de scheidsrechters van de Koninklijke Belgische Voetbalbond zijn. Of de eerbiedwaardige leden van het Uitvoerend Comité.

Volgens de Frank op dinsdagavond kon er op woensdagochtend mogelijk 2 centimeter sneeuw vallen. We weten allen wat er gebeurde op woensdagochtend: nooit vertoonde chaos, duizend kilometer file, niemand op het werk geraakt, sommigen niet eens een poging ondernomen. Dit laatste wil zeggen: wij wel maar anderen niet.

In het middagnieuws op de radio beweerde Deboosere dat zijn voorspelling was uitgekomen: 'In het centrum van het land is wat meer sneeuw gevallen dan verwacht, 4 à 5 centimeter. In het westen 1 centimeter en in het oosten 0 centimeter. Als je daar een gemiddelde van maakt, krijg je 1 à 2 centimeter, en dat is wat ik heb gezegd.'

Wie zo kan liegen, zou coureur moeten worden. Deboosere mocht van geluk spreken dat alle gedupeerden op dat moment nog vastzaten in de files, of hij had het niet overleefd. 's Avonds bij grotemoe Tanghe in Het Journaal had hij al heel wat minder praat.

Elke student statistiek kent dergelijke grapjes. Een jager schiet eerst een meter achter het vluchtende konijn en daarna een meter ervoor, gemiddeld is dat konijn morsdood. Een man waadt door een rivier met een gemiddelde diepte van dertig centimeter en verdrinkt. Volgens sommige verwoede gokkers heb je met de Lotto één kans op twee: je wint of je wint niet. Daar kunnen we nu de uitleg van Frank Deboosere over twee centimeter sneeuw rustig aan toevoegen. Kwestie van de goede luim, zo typisch voor studenten statistiek, nog wat te vergroten.

En voor de rest hebben wij meer dan onze buik vol van die witte vuiligheid. Men kan de vraag stellen of dit wel zo toevallig samenvalt met de eerste jaargang van de vernieuwde Jupiler Pro League. Het is alsof ze daarboven zeggen: niet met ons. Maar ze zullen daarboven anders piepen als Mogi Bayat hen voor de rechter daagt.

Koen Meulenaere

Er kan geen sprake van zijn dit land nog een rechtsstaat te noemen, zolang Vande Lanotte Johan op vrije voeten loopt. We hebben het niet eens over de rampzalige toestand waarin het socialistische bestuur de ooit zo bloeiende koningin der badsteden heeft gestort. Dat is dus werkelijk verschrikkelijk, álles helpen ze daar om zeep, maar dat moet de koningin zelf maar weten.

We hebben het wel over het volgehouden bedrog met de begrotingen. Zelfs de commanditaire loftsocialist van De Morgen schreef het vorige week: 'Kunst- en vliegwerk van paarse regering ondermijnt ook vandaag mee de begroting.' Dat stelt dus nu Yves Desmet, die acht jaar lang de ongeëvenaarde zolenlikker van Paars is geweest. En zich in die periode allerminst stoorde aan dat klaarblijkelijke kunst- en vliegwerk.

Kan een juridisch geschoolde eens uitleggen waarom het parket Vande Lanotte niet heeft gedagvaard na het hotelakkoord over Sabena? Door pure eigengereide domheid hebben het Joenk en den Baard daar 54 miljard Belgische frank gewoon weggegooid. 54 miljard! Dat heeft in dit land geen enkel gevolg: niet juridisch en niet politiek.

De verkoop van ABX aan 3i! Een verlies van minstens 500 miljoen euro voor de Belgische bevolking, zij het gecompenseerd door een gulle investering van 3i in Electrawinds. Geen gevolg, ook hieraan niet.

Omkoping van drie basketspelers van Okapi Aalst, die aan de vooravond van hun duel tegen Oostende van den Baard elk een topcontract voor het jaar daarna aangeboden kregen en de volgende dag met 32 punten verschil verloren. Terwijl ze in de vorige drie confrontaties Oostende van de vloer hadden geveegd. Geen gevolg. Wij herhalen voor de Thomassen onder u: géén.

De verkoop van overheidsgebouwen. De Tijd berekende dat de federale overheid jaarlijks 473 miljoen euro meer betaalt aan de lease back van onder Paars verkochte overheidsgebouwen, dan de sale ervan toen heeft opgeleverd. Waarbij nog komt dat we dat patrimonium kwijt zijn. Vijf jaar geleden al stond dat netjes uitgelegd en voorgerekend in Knack, maar toen was het allemaal niet waar. Meer: dergelijke kwaadsprekerij paste enkel in de kruistocht van onze chef-Wetstraat tegen de Open VLD.

Ondertussen heeft Guy Vanhengel, huidig vicepremier en minister van Begroting van dezelfde Open VLD, in een interview letterlijk toegegeven dat al die begrotingen van Paars, en dus van zijn eigen premier Verhofstadt, met de meest ordinaire trucs werden opgesmukt. Hingen met spuug en sparadrap aan elkaar. Maar hij waarschuwde vorige week wel allen die de waarheid spreken over onze catastrofale financiën dat wie onrust zaait over de rijksbegroting de kredietwaardigheid van het land ondergraaft.

Je valt toch van je stoel als je het leest? Dat zegt Guy Vanhengel! Die een half jaar geleden zelf publiek verkondigde dat de federale staat België failliet was. Die man is geschift. Hoe meer interviews hij geeft, des te meer krijg je de indruk dat hij van begrotingen geen halve gram verstand heeft. Bijna zo weinig als Freya Van den Bossche. In dit land schijnt het een vereiste te zijn om dat departement in handen te krijgen.

Koen Meulenaere

Sensationeel nieuw initiatief van de Koninklijke Belgische Voetbalbond. Dat houdt daar toch echt nooit op. Voortaan zal de communicatie verzorgd worden door de woordvoerder! Deze vrij ongeloofwaardige mare is door Belga bevestigd en mag derhalve officieel worden genoemd.

Briljant idee. Geniaal in zijn eenvoud. Hiermee is de KBVB nog maar eens een voorloper in heel Europa. De woordvoerder die de communicatie zal verzorgen, je moet er maar op komen. Tot nu toe werd de communicatie van de bond verzorgd door om het even wie. Door Jan en alleman. De een zei zus, de ander zo, en waar deze dit beweerde, beweerde gene dat. En als de ergste tegenstellingen en ruzies in de mate van het mogelijke waren toegedekt, kwam Jean-Marie Philips.

Schluss damit. Fini. Vanaf nu de woordvoerder. Die al een jaar of twaalf in functie is, een mens vraagt zich af wat die dan tot nu toe verondersteld werd te doen. Het eerste wat de gelukkige mocht uitleggen waren de gevolgen van de rechterlijke uitspraak die de bond verplichtte alle beloftes aan de Bayats na te komen. Wij zaten op hete kolen toen het Journaal van zeven uur begon. Eens kijken hoe Nicolas Cornu zich daaruit zou wringen.

Jean-Marie Philips! Ja maar enfin, hoe is dat mogelijk? 's Namiddags een officieel communiqué dat alle bondsmededelingen voortaan door de woordvoerder zullen worden vertolkt. Een uur later de eerste bondsmededeling, is het weer de CEO. Wiens stelling zoals steeds klaar en onaanvechtbaar was: de bond erkent de uitspraak van de rechtbank maar zal daar voor de rest zijn voeten aan vegen.

De rechtshiërarchie in dit land is als volgt. Het laagste niveau zijn de gemeentelijke reglementen. Dan de provincies. Hoger komen we bij de decreten van gewest en gemeenschap. Zij zijn ondergeschikt aan de wetten van de federale staat. Die op hun beurt aan de grondwet en de Europese richtlijnen. Als we nog klimmen, belanden we bij het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Hierna de stenen tafelen. En dan volgt nog één enkele trap, de állerhoogste rechtsbron: het reglement van de Koninklijke Belgische Voetbalbond.

Zo heeft Louis Wouters het beschikt, en het zal Çois De Keersmaecker niet zijn die tegen de wil van wijlen zijn schoonvader zal ingaan. Of Louis zou wel eens rapper weer beneden in Mechelen kunnen staan dan men mogelijk had geacht, toch voor een Racinger.

Koen Meulenaere

Te veel, veel te veel informatie en duiding, het is ook bij de VRT een echte plaag. Zou niemand dat daar zelf zien? Ze vangen elkaar vliegen af, ze kunnen niet meer door dezelfde deur, en ze kampen met een schrijnend tekort aan onderwerpen en interessante gasten. En aan redacteurs om de gesprekken voor te bereiden, met soms pijnlijke gevolgen.

Gelukkig is er Bracke op vrijdag . Jaja, wij horen Van Cauwelaert alweer komen: 'Zat daar, behalve hijzelf, nu iemand op te wachten? Afgemeten aan de kijkcijfers alvast niet.'

En die opmerking is, hoewel boosaardig en door persoonlijke aversie ingegeven, niet helemaal onterecht. Inderdaad, de cijfers van Bracke op vrijdag waren al van bij de eerste aflevering rampzalig. Nochtans was ex-premier Guy Verhofstadt te gast. Men zou vooraf kunnen denken: 'Dat wordt interessant.' Welnu, dat werd het niet. Twee has-beens die niet verder kwamen dan wat platte propaganda. Die Bracke is daarin geschoold.

En dus werd voor de tweede aflevering de populaire toer opgegaan: Marie-Rose Morel. En om zoveel mogelijk voyeurs te lokken, werd in de trailers rondom het Journaal al uitgepakt met oude beelden van Morel in verleidelijke lingerie en in een suggestieve bedscène met Bart De Pauw.

Nu moeten wij hier onze chef-Wetstraat toch enigszins bijtreden: platter dan dit kun je het niet maken. Dat vond ook Lisbeth Imbo. Mogelijk niet helemaal zonder eigenbelang, want wie weet heeft die viespeuk van een Bracke ook van haar beelden in lingerie. Op haar blog, op de website van de VRT-nieuwsdienst zelf dan nog, haalde Imbo haar collega en vroegere meester con brio onderuit:

'Je bent een jonge vrouw en je wil wat. Alleen weet je nog niet goed wat. En nog minder waar je later zal eindigen. En dus zie je wat er op je pad komt en doe je wat je op dat moment leuk en goed lijkt. Tot opeens, soms pas jaren later, je leven een heel andere wending neemt en je beslissingen van toen je achtervolgen als een vervelende vlieg. Daar sta je dan. In je blootje. Dat overkwam Carla Bruni, het overkwam Jelle Van Riet, en gisteren stond nu ook Marie-Rose Morel in haar ondergoed bij 'Bracke op vrijdag'.

"Een jeugdzonde?" vraagt Siegfried Bracke dan nog. Marie-Rose Morel antwoordt slim en snel: het is helemáál geen "zonde", ze heeft er geen seconde spijt van, elke leeftijd heeft zijn dingen om te doen en te laten. Zo is dat, heel juist.

Mensen, ook jonge vrouwen, hebben recht op een verleden dat hen niet zomaar gratuit in hun gezicht wordt gegooid. Het is zo makkelijk, een politica even doen wankelen door wat filmpjes van vroeger te tonen. Heel leuk voor wie kijkt en een duimpje omhoog voor de durvende journalist. En de betrokkene doet er best aan er zelf ook mee te lachen, want anders verliest ze nog eens. Maar is het fair? En nodig? Hoe zou u zich voelen, mocht u opeens poedelnaakt in de krant staan, niet omdat het op dat moment relevant is voor het gesprek, maar gewoon omdat het nu eenmaal een fijn plaatje oplevert?'

Zo, wat zegt u daarvan? Bravo Imbo. Het heeft ooit beter geboterd tussen haar en Bracke. Mogen pikanterieën uit de oude doos worden opgerakeld? Het Laatste Nieuws legde de kwestie voor aan Miet Smet, thuis in beide onderdelen van de vraag. Miet vond het tonen van dat filmpje ook ongepast, máár... volgens haar heeft Marie-Rose wel exhibitionistische trekjes en loopt ze te veel te koop met haar privéleven.

Dat zegt Miet Smet! Die in álle media tot in de gênantste details heeft uitgepakt met haar prille geluk met die schuinsmarcheerder van de CVP. Die Het Laatste Nieuws uitnodigde op haar vakantieadres. Die de camera's toeliet bij het ontbijt met de kinderen van een van de vele andere mevrouwen Martens. Uitgerekend zij zal een ander eens de les spellen dat ze te koop loopt met haar privéleven. Op zo'n uitspraak zou gevangenisstraf moeten staan. Zero tolerance, het is in Lokeren uitgevonden.

In de derde uitzending nodigde Bracke Geert Hoste uit.

door Koen Meulenaere