Tessa Vermeiren

Waar gaat het over? Een beeld dat op reusachtige muuraffiches en in de modepers over double spreads te zien was : een schaars maar modieus geklede vrouw wordt bij haar polsen tegen de grond gedrukt door een geoliede, half ontklede al even modieuze man, terwijl vier andere heren toekijken. Er is nog een mannelijke versie van deze advertentie waarbij een jongen op de grond ligt en door een reusachtige slang wordt beslopen terwijl andere mannen toekijken. Kortom, de gestileerde versie van gangbangs.

Het Spaanse Isituto de la Mujer, vallend onder het Ministerie voor Sociale Zaken, verbood de campagne en ook de Italiaanse minister voor Emancipatiezaken, Polastrini, eiste dat het belangijke Milanese modebedrijf de publicatie van die gewraakte advertenties en affiches zou stopzetten. Italiaanse textielvakbonden riepen op hun beurt op tot een boycot van D&G. Aanzetten tot verkrachting, luidde de aanklacht.

Toch is het absoluut niet de eerste keer dat dergelijke provocerende campagnes worden gemaakt en getoond. Het modemilieu flirt immers wat graag met alles wat sleezy en geriskeerd is. Andere Italiaanse huizen, zoals Sisley, die zich veel meer op de massa richten, deden het al eerder en veel gedurfder.
Modemakers en hun reclametrawanten zien dit soort gesublimeerde verkrachtingstaferelen en aan porno grenzende scènes als een soort burlesque. Kleren kunnen immers zo vervelend zijn als je ze niet met dat soort David Lynch-achtige sausje kunt serveren.
Onder Heidi's is het absoluut not done, naïef en achterlijk, om afkeurend op deze provocerende vorm van reclame te reageren. Je kunt je toch niet laten kennen als iemand met principes en morele regels tussen al dat gesofisticeerd volk dat zich graag ophoudt in een decadent sfeertje van "wij begrijpen elkaar". Het mag je eenvoudig weg niet raken, wil je niet meewarig worden bekeken. Emoties en opwinding zijn voor gewone mensen.

Het zou mij trouwens niet verwonderen als de goed geoliede PR-machine van D&G de Italiaanse minister bestookt heeft met hun exportcijfers, via haar collega van Economische Zaken. De hamvraag zal natuurlijk zijn : wat komt eerst, "das Fressen" of "die Moral"?

Het blijft wel intrigeren waarom "Heidi's" zo koel kijken naar seks? De reclamebeelden van Dolce & Gabbana en anderen in de modesector zijn vaak ijzig. Ook artikels over seks worden in een bepaalde vrouwen- én mannenpers steeds technischer. Met de minimum inspanning het maximum resultaat=genot bereiken. Seks als aangenaam tijdverdrijf. En van risky business krijg je een kick, dat wil je toch? Met een "celebrator" vier je jezelf. Al was het in de eerste plaats een goedkoop middel om de oplage van Flair te boosten.

Seks in de ijstijd. Het klimaat warmt op maar menselijke relaties worden steeds killer en efficiënter. Heidi's lijken het zo druk te hebben met hun eigen leven dat ze nauwelijks kunnen investeren in dat van anderen. Althans niet zonder "return on investment". Al willen Heidi's het wel eens hebben over "levenkunst".

Ook de heren Dolce en Gabbana vinden dat hun reclamecampagne onder de noemer "kunst" moet worden gecatalogeerd. In kunst is immers alles toegestaan. Helaas, heren, mode is commercie en in de handel zijn niet alle methodes geoorloofd om de waar te slijten. Reclame is niet de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie, maar een berekenende commerciële techniek, die aan reglementeringen en morele codes is onderworpen.

Vorige vrijdag sta ik in mijn plaatselijk bankkantoor. Mijn digipass heeft het begeven, dus moet ik daar even langs. De loketbediende is als steeds charmant, de formaliteiten worden snel en correct afgehandeld.
Naast mij aan het andere loket staat een jonge vrouw van Marokkaanse afkomst. Het hoort niet dat je meeluistert en dan dingen doorvertelt, maar dit kan ik toch niet laten.
De jonge mannelijke loketbediende maakt de juffrouw, met roze hoofddoek en verder heel hip gekleed met een Burberryruitje, er attent op dat er heel veel geld op haar zichtrekening staat. Zij zegt dat haar dat niet hindert. Hij gaat door dat een spaarrekening toch wel meer opbrengt dan die zichtrekening. Zij gaat daar niet echt op in maar antwoordt dat ze dat weet, maar dat het niet hoeft voor haar.
Opnieuw begint de jongeman zijn verkoopsppraatje. Het meisje herhaalt vriendelijk maar nadrukkelijk dat ze geen spaarrekening hoeft.

Als ze de deur uit is, vraagt de klant die na haar komt in de rij, een garagehoudster, aan de loketbediende of hij niet weet dat moslims geen interest mogen beuren. De sharia verbiedt rente. Ze steekt een heel verhaal af over auto's die cash gekocht worden door Turken en Marokkanen. De kleine zelfstandige ondernemer licht de bediende van de internationale bank voor.
De jonge man mompelt iets over een vermoeden maar ik denk dat het eerder windowdressing is. Neen, hij weet het dus niet. En hij verbergt zijn gêne achter wat gelach met die "rare" mensen.

Zou niet elke bankbediende in dit land zo'n fundamenteel iets moeten weten?
Zou die informatie niet in het basispakket opleiding van iedere loketbediende moeten zitten? Moet een bank haar klanten niet beter kennen? Al haar klanten? Is het niet belangrijk om een klant, die je zijn zuurverdiende geld toevertrouwt, met wat gepaste psychologie én kennis van zijn leefwereld tegemoet te treden?

Het is natuurlijk geen halszaak om zo'n fout te maken. Maar het is wel een perfecte illustratie over hoe weinig kennis over moslims en hun manier van leven er op cruciale plaatsen in onze Belgische samenleving aanwezig is.

Een initiatief als Knack Historia 'Achter de sluier van de islam' dat over een paar dagen in uw krantenwinkel ligt, kan bijdragen om die kennis te vergroten.
Lezen dus. Moslims zijn geen aliens, maar de man of de vrouw naast u aan het bankloket of samen met u aan de schoolpoort.

Goed nieuws in de krant vandaag. Vanaf volgend schooljaar bundelen scholen, hogescholen, universiteit, stadsbestuur en het allochtone middenveld in Leuven hun krachten om een ambitieus plan te realiseren. Ze willen kansarme (en dus vaak maar niet altijd allochtone) kinderen meer onderwijs- en dus meer toekomstkansen geven.In groepjes van vier zullen kinderen in de school worden gecoacht. Opdat ze hun achterstand inlopen, meer profijt hebben van wat ze op school leren en hun ambitie niet voortijdig opbergen.
Het plan is zo simpel als het groot is en het beantwoordt aan de reële behoefte van kansarme kinderen. Het buddy-systeem dat al in zo vele velden vruchten heeft afgeworpen, wordt nu ook in het schoolmilieu toegepast.

De Leuvense schepen van onderwijs Mohamed Ridouani (Spirit) steunt op de ervaring die de allochtonenvereniging Ahlan opdeed in een pilootproject.
Tweehonderd vrijwilligers hoopt de schepen te vinden voor dit plan.

Er gaat al veel geld van het Gelijke Onderwijskansen-decreet in extra uren voor kansarme leerlingen. Maar of dat geld altijd efficiënt wordt besteed is nog maar de vraag, en dat valt vaak ook moeilijk te controleren.
Dit buddy-systeem doet opnieuw wat vroeger in de dorpsschool gebeurde. De onderwijzer trok sommige leerlingen liefdevol aan de oren, gaf extra tijd en vooral aandacht aan hen persoonlijk. De buddy's vullen ook de lacune op tussen school- en thuismilieu en zullen samen met anderen, zoals Ahlan, nog meer energie steken in het bruggen slaan tussen school en thuis.
Het is een veel gehoorde klacht dat leerkrachten zich moeilijk kunnen verplaatsen in de thuissituatie van kansarme kinderen - die leven immers in een wereld die zij niet kennen - en dus niet blijken te beschikken over de juiste tools om de brug te slaan. Dat valt niet altijd te verontschuldigen maar wel te begrijpen. Als nu toekomstige leerkrachten als buddy al meer inzicht krijgen in andere leefsituaties, kan misschien ook daar wat aan veranderen.

Is een warme samenleving er niet één waar de een de ander helpt? Belangeloos, in het besef dat dat ons allemaal vooruit helpt als gemeenschap? Er valt meer heil te verwachten van actie dan van alweer een rondvraag bij de bevolking over wat er "zou" moeten veranderen.
Het is ook veel makkelijker te vertellen of op te schrijven hoe het zou moeten, dan daadwerkelijk iets te doen. Het eerste lucht op en sust je geweten, het tweede verlegt daadwerkelijk een steen in de rivier.

In Sint-Niklaas is er dan weer wat anders aan de gang. Een grappige opmerking van de door racisten geviseerde schepen Wouter van Bellingen (ook al Spirit) heeft een spontane beweging op gang gebracht om op de Grote Markt op 21 maart (de internationale dag tegen racisme) een massale ludieke trouwpartij te organiseren. Weg met de verzuring, maar positief met z'n allen tegen racisme.

Het gewicht van de Leuvense actie is natuurlijk veel groter dan dat van het speelse gebeuren in Sint-Niklaas. Maar het zijn allebei bewegingen die van onderuit komen. Het zijn deze keer geen BV's die dit op gang hebben getrokken, maar individuen, verenigingen en plaatselijke politici die de handen uit de mouwen steken.
Dit soort goed nieuws moet zich verspreiden als een lopend vuur en anderen aansteken. Niet een discussie over wel of geen halalvlees op bosklassen maar wezenlijke actie zal onze samenleving veranderen.

In de maandagkrant was het een berichtje van een paar lijnen : meisje overlijdt na trap van paard in Spiere-Helkijn. Een serieus ongeval binnen zijn ware proporties gebracht.

Zondagmiddag om 3 uur was dat bericht de uitgebreide opener van het Radio 1 nieuws, gevolgd door een breedvoerig item over wat de gevolgen zijn voor je carrière van slordigheid op kantoor in in je leven. Niet zo erg bleek, dus we konden fluitend weer verder rijden, nadat we eerst onze dagdagelijkse portie drama en ontroering van dichtbij hadden gekregen.

Ik weet het, om 3 uur op zondag luistert geen hond naar het radionieuws behalve mensen die onderweg zijn of aan de vaat. En het zal ook wel zo zijn dat de bezetting van zo'n nieuwsredactie op dat moment van de week minimaal is. Maar toch... Nieuws zou iets meer mogen zijn dan een paar luchtige berichten van persagentschappen voorlezen. Of ben ik te veeleisend? Het is toch niet mogelijk dat die zondag over de hele wereld niets te melden viel dan zeer regionaal nieuws en een bericht dat op elk moment als stoplap kan worden gebruikt.
Half Vlaanderen was aan de krokusuittocht bezig en de andere helft stond naar een carnavalsstoet te kijken of zat op het puntje van zijn stoel de laatste match van Kim Clijsters te volgen. Maar toch, er zijn altijd mensen die luisteren.

Als dit het prille begin is van de restyling van Radio 1, vraag ik mij als luisteraar af, op welke Vlaamse zender je straks nog terecht zal kunnen voor nieuws.

Terwijl de wereld voor de doorsnee consument met een paar muisklikken te verkennen is, à la minute, worden de andere media steeds enger en beperken ze steeds meer hun horizon.
Het lijkt wel of ze het al opgegeven hebben daar op de VRT om die wereld ook via de eter nog wat open te gooien. "Altijd dicht bij jou" van Radio 2 is duidelijk de meest succesrijke slogan, hebben de recente luistercijfers inderdaad bewezen. Niet meer moeilijk doen voor de luisteraar, alleen vermaak.
Natuurlijk is er Nieuwsnet waar de openbare omroep online zijn best doet. Maar uit het behang, waar nog steeds zeer vel mensen naar luisteren, lijkt nog overwegend muziek te komen en, op het uur dat een mens in zijn auto of aan het fornuis toch ook auditief wat informatie of nieuws wil meepikken, al te veel trivialiteiten. Geserveerd door te talrijke nuffige meisjes à la Lisbeth Imbo of Annemie Peeters, die ook ernstige berichten of commentaren lichtvoetig reduceren tot entertainment. Of betweters van het slag Koen Fillet die het allerliefst zelf schitteren en daarom zonder scrupules hun gasten de loef afsteken. Ik ben het slimste jongetje van de klas, luister!

Gelukkig is er nog de rust van Friedl' Lesage 's ochtends, en Geertje De Ceuleneer 's middags, die de mensen laten uitspreken en niet steeds de micro naar zich toetrekken.

© Reuters

Tegen rijk trouwen kan eigenlijk geen bezwaar worden geopperd. Het is een weg om op te klimmen op de maatschappelijke ladder. Voor Anna Nicole Smith was het een pad naar de ultieme beroemdheid, toen ze op haar 26ste de 89-jarige oliemagnaat Howard Marshall strikte. Rolstoel geen bezwaar, zijn kapitaal compenseerde dat ruimschoots. Een huwelijk van 14 maanden - nadien bestierf de weldoener het - leverde een erfenis op van 1,3 miljard euro.

Niet meteen, want de kinderen van Marshall betwisten dat.
Anna Nicole Smith, een konijntje uit Hugh Hefners Playboystal, was dol op fotografen. Ze tuitte voor de camera steevast haar onweerstaanbare opgespoten lippen, sperde haar ogen wijd open, schudde haar peroxideblonde manen en boog diep voorover, zodat het zicht op haar cleavage duizelingwekkend was. Haar "do you like my body" is een legendarische quote geworden.

Na de dood van Howard Marshall had ze geen gebrek aan aanbidders, want op haar beurt was zij nu prooi voor goudzoekers.

De zoon die ze kreeg toen ze 19 was, en nog een onbekend dienstertje uit Texas, stierf vorig jaar aan en fatale mengeling van drugs en medicijnen in zijn moeders kamer in een kraamkliniek. Nicoles dochtertje van nog geen twee jaar is nu op haar beurt het voorwerp van vaderschapstwisten. Wie wil niet het vooruitzicht op een ferme erfenis?

Dit is in een notendop het verhaal van een vrouw die géén goede actrice was maar wel in films speelde. Ze was ook niet echt mooi of intelligent, eerder vulgair en dom en flink verbouwd. Maar ze werd wel begeerd werd door mannen, vanop afstand om haar DD-cup en haar schijnbare beschikbaarheid en van dichtbij omwille van haar potentiële vermogen.

Anna Nicole Smith is het icoon van een wereld waarin "beroemd zijn" een levensdoel is geworden. Ze was zo beroemd, dat nu op het internet de beelden te zien zijn van de poging tot reanimatie die op haar werd uitgevoerd nadat ze levenloos in een hotelkamer werd aangetroffen. Straks wordt ze nog heilig verklaard.

De gratis krant Metro schrijft vandaag dat haar plotse dood "een wereldwijde schokgolf teweeg bracht". Een groteske overdrijving, er is gewoon een van die figuren gestorven waarop paparazzi dag en nacht azen en dus heeft het bericht alle media gehaald.

Bernard De Wulf heeft het ook over haar vandaag in De Morgen.
Hem treft vooral de zielige leegte van dat lichaam dat zoveel aandacht nodig had. Hij geeft eerlijk toe dat hij een van die vele mensen is, die nooit van de kamerbrede Anna Nicole Smith had gehoord.

Beroemd zijn als levensdoel. Niet op basis van verdienste, van inhoud, maar op basis van lef. No guts, no glory!

Celebrity's als schoudervulling voor bladen en televisieprogramma's. Beroemdheden als confetti, uitgestrooid over de grijsheid van het leven.
Leven in de schijnwerpers en dienen als entertainment voor wie geen leven heeft. Voor meer en meer jongelui lijkt dit het ultieme doel te worden.

Misschien heb ik de spot van Citibank al honderd keer gehoord. Waarom die vanmorgen plots echt tot me doordrong, zal wel alles met het nieuws van de dag te maken hebben.
Een man bekent onder foltering, akoestisch zeer beeldend weergegeven met barse stemmen en gesuggereerde wrede technieken, dat zijn eigen bank hem geen 4 procent basisrente geeft zoals Citibank.
De weerzin borrelde in me op en verstoorde een vredige autorit door een sneeuwlandschap onder Breugheliaanse nevelslierten. Het laat me niet los.
In de eerste plaats wil het reclamebureau natuurlijk dat we de boodschap van Citibank onthouden. Dat onze aandacht getrokken wordt door de spot.Het zal wel de bedoeling zijn dat we er om kunnen lachen. Het zal wel onder de noemer humor moeten vallen.

Er is de jongste dagen weer te veel geschreven en gepalaverd over zogenaamd "zinloos" geweld. Geen zinlozer adjectief dan "zinloos" in deze context.

© Belga

Geweld is van alle tijden, het zit in de mens gebakken. Het is een duivel die kan en moet worden getemd. Het is een persoonlijke en een universele strijd.

We krijgen onze dagelijke dosis ervan ondermeer via het wereldnieuws. Er is het vuile geweld van de zelfmoordterroristen en het cleane geweld van de Amerikaanse gevechtspiloot die in Irak een Brits legervoertuig op de grond onder vuur neemt en daarbij zich te laat realiseert dat hij de "goeden" en niet de "slechten" afmaakt. Je ziet, in die bewust gelekte video, beelden die uit een computerspel zouden kunnen komen.

Geweld en oorlog als spel, geweld en wreedheid als reclamespot, pesttelevisie, uitlachtelevisie. Allemaal niet echt van aard om de ware draagkracht van fysieke en morele gewelddadigheid in te schatten.

Grenzen worden zo makkelijk overschreden, iedereen doet het in min of meerder mate. Niet in der haast gemaakte wetten of gewichtige debatten zullen hier iets aan veranderen. Wel het nemen van persoonlijke en maatschappelijke verantwoordelijkheid, het gewetensonderzoek - en laat dat maar een zwaar ouderwets woord zijn - over in hoeverre wij zelf in ons dagelijkse leven immuun zijn geworden voor geweld.
Witte marsen en fakkeltochten zijn meestal bedoeld om de anderen een spiegel voor te houden. De eerlijke mens kijkt zelf in die spiegel en trekt zijn conclusies.

© Belga

Fundamentalistische moslims hebben het wat ruimer denkende geloofsgenoten vorige zaterdag dus moeilijk gemaakt om een muziekspektakel bij te wonen in de Roma. En ze hebben naar alle waarschijnlijkheid kleine jongetjes opgehitst om de deuren in te beuken, glas aan diggelen te slaan en asbakken om te kieperen.
Uitgerekend in de Roma, hét symbool van een veranderend, samenlevend, beter Borgerhout.

Er was een bericht op Voor de Dag vandaag waarin Paul Schyvens zijn ontgoocheling uitsprak over de onheuse druk die werd uitgeoefend op Marokkaanse Antwerpenaars, die een avond vermaak gepland hadden in zijn theater. Ontgoocheling over de fanatieke agressie die een domper zet op de inzet en het enthousiasme waarmee mensen van alle gezindten aan samenleven werken.
De buurt tussen het Astridplein en de Peperbus is aan het veranderen, door het Atlashuis, nieuwe winkelinitiatieven, de Roma, etc.

Tot genoegen van iedereen die samenleven belangrijk vindt. Tot ongenoegen duidelijk van degenen die dat positief elan willen ondermijnen, in naam van iemand die ze gekaapt hebben : Allah en zijn profeet.

Het verbaasde mij dat ik niet onmiddellijk de stem hoorde van Marokkaanse politici van diverse partijen die veel stemmen haalden bij de jongste Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen.

Waarom hoorde ik vanmorgen niets van Faouzaya Talhaoui (Spirit), Nahima Lanjri (CD&V), Mimount Boussakla (SP.a)?

Gaat dit hen niet aan dan? Hebben ze hier geen mening over? Vinden ze vrije meningsuiting niet belangrijk voor hun kiezers?
Ook de alomtegenwoordige Mohammed Chakkar van de Marokkaanse Verenigingen had hier blijkbaar niet meteen een mening over.
Dit kunnen alleen zij oplossen. Zij hebben spreekrecht en -plicht door hun achterban. Ze moeten niet alleen hun mening laten horen als de anderen op hun (soms lange) tenen trappen.
Nu is hun stem belangrijk. Meteen, vandaag nog. Niet over een week, niet na dagen reflectie.

Meisjes mogen een hoofddoek dragen, maar moeten niet worden afgeranseld als ze er geen dragen. Moslims mogen vroom zijn, maar hebben niet het recht om anderen op een agressieve manier te beletten vrijer om te springen met de koran.
Hallo, Naïma, Faouzaya, Mimount, Mohammed? Hallo? Hoor ik jullie snel?

Tien mythes over de Vlaamse boer. De geplande titel van een luxueus uitgegeven verkiezingspamflet, ten behoeve van de achterban van Yves Leterme, werkte dit weekend als de legendarische rode lap op de stier op twee in Antwerpen wonende columnisten, Hugo Camps en Tom Naegels.

Het ging de heren in de eerste plaats om de boekendiarree die er weer aankomt in het licht van de op handen zijnde federale verkiezingen, in die ergernis kan ik hen volkomen bijtreden. Maar... Wat irriteert inwoners van de Metropool zo aan de Vlaamse boer, of de Vlaamse plattelander?

Op de keper beschouwd leven in Antwerpen en in een paar andere steden een dik miljoen Vlamingen. De overige vijf miljoen wonen op het platteland en daarvan zijn in sommige streken, zoals in de Westhoek waar Leterme vandaan komt, een niet gering aantal landbouwers ofte boeren. Moderne ondernemers dus, die binnen hun bedrijven ons, bespoten of onbespoten, voedsel produceren.
Ernest Claes is al heel lang achterhaald, meneer Camps.

Maar "boer" is in Antwerpen altijd al een scheldwoord geweest voor iedereen die buiten de ruime stadsgrenzen woont. In Antwerpen kan men zich moeilijk inbeelden dat er nog leven is voorbij Deurne, Ekeren, Wilrijk of Sint-Anneke.

Misschien is het ten behoeve van de Antwerpse "groot"-stedelingen en de bewoners van de verstedelijkte gemeenten wel niet slecht om eens een reëel beeld te schetsen van dat deel van de bevolking,waarmee de gemiddelde stedeling zelden of nooit in aanraking komt.

De plattelander voelt immers ook steeds minder de behoefte om naar 't Stad te trekken om zijn culturele of materiële behoeften te vervullen. Er gebeurt op dat platteland tegenwoordig ook op cultureel vlak voldoende, om niet meer alle licht van 't Stad te moeten verwachten.

In Antwerpen hebben ze echter nog steeds de neiging tot navelstaren niet in bedwang kunnen houden. Een navel is wel een donker putje, dat zelden door de zon beschenen wordt.

Vooral de zon van buiten de stadsmuren lijkt er niet door te dringen. Als ze al geloven dat de zon daar ook schijnt tegenwoordig.

© Belga

De boekhouder, de notaris noemen ze hem een beetje smalend, al die diva's van de binnenlandse politiek, journalisten incluis. Het lijkt Yves Leterme niet echt te deren. Hij blijft fijntjes lachen ook onder de wat pretentieuze vragen van het slimste jongetje van de klas, Rik Torfs, vorige zondag in Nooit Gedacht.

Ik zal waarschijnlijk nooit voor hem stemmen, zijn ideologie is niet de mijne. Hoewel ik zijn twijfelen en vragen zeer kan waarderen. Maar wat ik het meeste op prijs stel aan de Vlaamse minister-president is de West-Vlaamse koppigheid waarmee hij weigert zich te laten opslokken door het establishment.
Hij heeft er geen moeite mee om te bekennen dat hij zich nog altijd wat onwennig voelt in sommige salons, zijn stugge eenvoudige afkomst indachtig. Als dat soms al een faux-pas oplevert, vestimentair of anders, lijkt hem dat niet echt te deren. Binnen zijn waardenstelsel lijkt me dat niet belangrijk.

Soms lijkt hij een vos, zoals hij met een slim lachje de zich superieur voelende interviewer pareert, zonder zich in de val van de ijdelheid te laten lokken. Al gaf hij zichzelf zondagavond door zijn lichaamstaal en precies door wat niet werd uitgesproken, meer bloot dan ooit. Leterme, de dromer, de man die zichzelf in staat acht om van de een op de andere dag macht en roem achter zich te laten. Ik zie het hem wel doen.
Als de emotie in zo'n man losbarst, hij noemt zichzelf passioneel, weet je niet waar je belandt. Hoewel dat soort West-Vlamingen, met een vulkaan in zich, als puntje bij paaltje komt toch altijd terugkeren tot de fatsoensnorm en de redelijkheid die hen van jongsaf werden ingeprent en die het opgelaaide vuur snel doven. Zodat alleen as achterblijft. Grijze as die verstrooid wordt door een flinke windvlaag. Daarna blijft niets over.

Een New Yorkse beursmakelaar kwam op het idee om een website te maken waarop "socialites" een rating krijgen omtrent hun sociaal kapitaal, hun Vip-status, hoeveel keer ze gefotografeerd worden, naar hoeveel en naar welke party's ze gingen. Tot slot staan er op famegame.com ook twee intrigerende getallen : het aantal vrienden het aantal "vrienden in de tweede graad", wat wij allicht kennissen zouden noemen.

Een spelletje is die website al lang niet meer, want mensen die societyfeestjes, lanceringsparty's, openingen enzovoorts organiseren, maken gretig gebruik van die lijsten om te zien wie meetelt en wie niet (meer).

Zo scoort jong ontwerper Zac Posen heel hoog, hij is immers een flinke partyganger met - schrik niet - 4057 vrienden en 16.976 vrienden in de tweede graad. Een goed geconnecteerd man met een vermoeiend leven dus, een man die bliksemsnel stijgt op de maatschappelijke ladder.

Anna Wintour , de ijskoningin van Vogue die model stond voor Meryl Streep's rol in "The devil wears Prada", is ook erg hot in New York en niet alleen daar. Parijs, Milaan en zelfs Antwerpen vereren mevrouw Wintour. Ze heeft 2916 vrienden volgens famegame.com en wel 18.000 tweedegraads vrienden.

Even voor de aardigheid gezocht naar de status van Madeleine Albright , terwjl over het scherm de tickertape golfde waarop je de "waarde" van een celebrity kunt volgen. Net als op de beurs gaat het op en neer.
Ms. Albright was toch ooit een invloedrijk minister van Buitenlandse Zaken. Wel, met Madeleine gaat het volgens de normen van famegame.com niet zo best tegenwoordig. Ze heeft ochgot maar 69 vrienden meer, wel nog veel kennissen overduidelijk, zo'n 9742. Maar veel zal ze niet meer gevraagd worden voor feestjes.

Je kunt op die lijsten ook nagaan welke en hoeveel party's mensen hebben bijgewoond in de afgelopen twee jaar. Ook een graadmeter natuurlijk. Blijkt dat Bill Clinton , die toch nog hoog scoort wat sociaal kapitaal en vîpstatus betreft, nauwelijks nog naar societyfeestjes gaat. Zijn dochter Chelsea daarentegen, die komt meer buiten.

BLADSPIEGEL

© Henk Van Cauwenbergh

Kortom, societyfotografen zijn machtige mensen in deze tijd. De macht van het beeld is oneindig. Het gemak waarmee vrouwelijke politici,zonder de aanwezigheid van enige voor hen relevante context poseren voor de fotograaf van Bladspiegel in Knack bewijst dat dit ook hier geldt.

De hype die zelfverklaarde "glamour"fotograaf Henk Van Cauwenbergh wist te creëren rond zijn vorige week verschenen coffeetable boek "Le Matin", de zoveelste manier om BV's, vrouwen én mannen, min of meer bloot voor zijn lens te krijgen, en aan hun ijdelheid geld te verdienen evenzeer.
Ironisch toch dat Dag Allemaal de naam van de uitgeverij Tectum fout spelde als "Rectum"...

Tussen voetballersvrouwen en babes die zogenaamd betrapt werden bij hun ochtendritueel, figureren ook de SP.a ministers Van Brempt en Van den Bossche. Ze staan op de website van Van Cauwenbergh trouwens ook als enige politici met hun foto onder de noemer "Art meets politics". Nou ja, art.

Freya werd voor Le Matin keurig aangekleed in de keuken gefotografeerd, Kathleen met sexy blote schouders in een topje. En (gespeeld) trots dat ze was in het VTM-itempje waarin ze 's ochtends de bladen bekeek waarin foto's uit Le Matin stonden.

De dames kénnen de fotograaf en de fotograaf ként de dames, hij organiseert zelfs het huwelijk van Van den Bossche in Thailand binnenkort. Dus kun je ervan uitgaan dat ze elkaar wetens en willens hebben gebruikt. Een ruilhandeltje zou je het kunnen noemen.

De ministers voegen misschien iets toe aan het "brain"gehalte van het boek. Als zélfs zij eraan meewerken, zoals de bladen schreven, krijgen uitgeverij en fotograaf meer coverage in de bladen.

Tenslotte komen er binnen het half jaar alweer verkiezingen aan. En dat hun "babe" tactiek werkt is ondertussen wel bewezen. Ze zijn er voor iedereen, althans dat gevoel geven ze je. Net als hun voorzitter die het bijna tot kapitein Haak schopte in Witte Raven .

Hoe vaker je gefotografeerd wordt, in de bladen en op het scherm verschijnt, hoe hoger je marktwaarde zegt famegame.com.

Misschien nog een idee voor Henk Van Cauwenbergh om zo'n website te beginnen in Vlaanderen?