Elk jaar studeren er duizenden jongeren af. Die willen allemaal een job, en vooral: binnen hun sector willen ze vaak dezélfde job. De plaatsen zijn dan ook duur. Knack selecteerde tien jonge Turken die hun kansen niet alleen grepen, maar ze ook creëerden. Want bij wie vooruit wil komen, moet het ook vooruit gáán.

SENNE DEHANDSCHUTTER: 'Een eigen film.'

Van je hobby je beroep maken, het is de droom van iedere jonge student. Senne Dehandschutter is goed op weg die droom waar te maken. Hij studeert film aan het RITS in Brussel, en is te zien in de TMF-serie 'Holly Would Be'.

Senne Dehandschutter: Mijn eerste passie was televisie. Tien jaar geleden kwam ik per toeval terecht in de serie 'Terug Naar Oosterdonk'. Via een advertentie in Flair had ik me ingeschreven voor de casting en tegen alle verwachtingen in werd ik gekozen voor een bijrolletje. Een lid van de crew merkte mij daar op en introduceerde me bij Woestijnvis. Vanaf toen verscheen ik in 'Vaneigens', de komische eindrubriek van Man Bijt Hond. Momenteel ben ik bezig met de opnames van de reeks 16+ en kan je me aan het werk zien in een miniserie op TMF, Holly Would Be, die dan weer aansluit bij mijn studies.

Na enkele acteerrollen in eindwerken van RITS-studenten raakte ik immers meer en meer gefascineerd door film en het werk er rond. Op 19-jarige leeftijd startte ik zelf in de richting Audiovisuele Kunsten, optie film, aan het RITS in Brussel. Momenteel zit ik in mijn laatste jaar en ben ik volop bezig met mijn eindwerk, een choreografische gevechtsfilm. Het grote nadeel van mijn passie is het hoge prijskaartje. Mijn kortfilm zal toch iets van een 40.000 euro kosten, al kan ik wel rekenen op financiële steun van het RITS en van sponsors.

Mijn grote droom is natuurlijk een eigen langspeelfilm maken. Het lijkt misschien moeilijk, maar ik wil het toch proberen.

STIJN BAERT: Betogen is ook inspraak.

De universiteit Gent is goed voor zo'n 28.000 studenten verdeeld over 11 faculteiten en 130 vakgroepen. Stijn Baert (23) is studentenvertegenwoordiger binnen de instelling UGent.

Als hoofdopleiding volgde Stijn Baert vijf jaar Burgerlijk Ingenieur. Hij studeerde af met brio en neemt er nu ook nog twee jaar Economie bij. Toch is hij een beetje van alle markten thuis, want ook filosofie en politiek interesseren hem.

'Erg lang is mijn carrière nog niet bezig als studentenvertegenwoordiger', vertelt Baert. 'In 2004 kwam ik voor het eerst op. Normaal begin je bij de eigen faculteit en vanaf daar groei je door naar het centrale bestuur. Bij mij was dat niet het geval. Ik stelde me onmiddellijk kandidaat voor de raad van bestuur en ik geraakte ook verkozen.'

'Zo hebben wij als studenten meer inspraak dan de assistenten die slechts drie stemmen hebben in de raad van bestuur. Ik overloop even twee concrete zaken die er kwamen dankzij de actieve bijdrage van de studentenvertegenwoordigers. Het voorstel om een intersemestriële vakantie in te voeren en de dure verbouwingen aan het rectoraat. Dat laatste ging om een investering van ettelijke miljoenen euro's. Wij als studentenvertegenwoordigers vonden dat we daar tegen moesten reageren. Zo was het bijvoorbeeld wenselijk dat er auditoria kwamen in die gebouwen. Zo zie je maar dat je als student heel wat inspraak hebt, maar je moet er gebruik van maken

SAMMY NEYRINCK (30): Sportjournalist bij de Vrt.

Sammy Neyrinck: Ik wilde altijd al iets doen in de media, al wist ik vroeger nog niet precies wat. Tijdens mijn studententijd aan de Hogeschool West-Vlaanderen was ik al behoorlijk actief in de pers. Zo schreef ik enkele regionale stukjes in onder andere Het Volk en Het Kortrijks Handelsblad . Daarnaast kon ik mijn radio-interesse botvieren bij regionale zenders zoals Radio Voltage, Radio Gemini en later Radio Mango. De praktijkgerichte opleiding heeft me daar zeker bij geholpen.

Ik wilde al lang in de media werken. Als volleybalspeler ontmoette ik ooit Carl Huybrechts die in Kortrijk met zijn cameraploeg een wedstrijd kwam verslaan. Toen dacht ik: dat wil ik later ook doen.

In de journalistiek heb je een combinatie van geluk en talent nodig, maar dat geluk kun je afdwingen. Stefaan Lammens was destijds mijn chef-sport bij Het Wekelijkse Nieuws en toen hij bij de VRT begon, contacteerde ik via hem de sportredactie van de VRT. Het duurde een hele tijd voor ik antwoord kreeg, maar na negen maanden wachten kon ik aan de slag. De aanhouder wint!

Ik heb geen uitgesproken voorbeeld in de journalistiek. Al leer je veel van de anciens. Ik spiegel me aan niemand. Ik wil gewoon Sammy Neyrinck zijn. Dit werk doe ik heel graag. Een levende legende als Michaël Schumacher interviewen is kicken natuurlijk, maar ik haal evenveel voldoening uit een goed gemaakte reportage.

CEMIL BELEK: 'Journalistiek is een roeping.'

Sinds juli werkt Cemil Belek voor Woestijnvis bij het programma Man Bijt Hond . Goed terechtgekomen want plaatsen in de mediasector zijn duur. En zwaar!

Cemil Belek: 'Als journalist heb ik niet echt een sociaal leven meer. Inderdaad, dat cliché klopt (lacht). Mijn werkdag begint om half acht en ik ben pas rond negen uur 's avonds weer thuis. Toch ben ik erg blij want een job bij Woestijnvis staat hoogaangeschreven in het wereldje. Man Bijt Hond bood me een job aan tijdens mijn stage. Alles ging erg vlot, ik heb nooit moeten vechten om een plekje.

Of ik érg goed ben? Uiteindelijk is journalistiek toch een soort roeping. Altijd nieuwsgierig blijven en de actualiteit op de voet volgen. Op school en tijdens mijn stages bij Studio Brussel en Woestijnvis heb ik het geleerd zelf initiatief te nemen en soms eens wat meer te doen dan dat wat van je gevraagd wordt.

Aan mijn studententijd aan de Erasmushogeschool Brussel heb ik trouwens mooie herinneringen, Brussel is een leuke studentenstad. Met de KVS, de Ancienne Belgique en het ruime aanbod aan cafés en culturele centra wordt de student er echt in de watten gelegd.

Het liefst blijf ik voor de televisie werken, maar ik zou graag wat meer buiten komen als journalist. Nu werk ik vooral binnen waar ik research doe voor de jongens die op stap gaan. Tijdens mijn studies heb ik nog freelance opdrachten gedaan voor P-Magazine en Elle, dus schrijven zie ik ook wel zitten.

SARA BAS (19): Topsport en studies.

Basketster Sara Bas is tweedejaars ergotherapie aan de Provinciale Hogeschool Limburg.

Sara Bas: De laatste drie jaren van de humaniora was ik in de Antwerpse topsportschool. Daar kreeg ik per week twintig uur les en tien uur basketbal. Dat was een hele aanpassing, maar gelukkig bleef ik gespaard van blessures. Ik merk wel dat ik over sommige onderwerpen minder voorkennis heb dan de rest, maar ik heb een goede basis gekregen en als je je genoeg inzet is er geen probleem. Op sportief gebied heeft studeren aan de topsportschool me enorm veel opgeleverd. Ik heb er zowat alles geleerd. Het is ook daar dat ik in contact ben gekomen met de coach van Boom. Dankzij hem heb ik toen de overstap naar daar gemaakt en dat heeft me enorm verder geholpen in mijn carrière.

Iedere vakantie ga ik op stage en ook in de zomer is het twee maanden lang enkel basketbal dat telt. Het voordeel is wel dat ik op school in een PGO-systeem (Probleem Gestuurd Onderwijs) zit. Dat houdt in dat ik weinig les heb en vooral aan zelfstudie doe. Enig nadeel: elke zes weken hebben we een andere tutor, dus ik moet regelmatig de hele situatie opnieuw uitleggen. Bovendien heb ik ook het topsportstatuut, dus ik mag lessen missen en examens verplaatsen indien nodig. Mijn medestudenten zijn heel begripvol. Zij hebben er geen probleem mee om samenvattingen door te geven. De leerkrachten weten dat ik enorm mijn best doe voor school. Ik ben nogal een streverke (lacht). Ze weten dus wel dat alles in orde komt.

Dit seizoen promoveerde ik met Runkster naar de eerste klasse van het vrouwenbasket en dat betekent ook vaker trainen. Vorig seizoen trainde ik nog twee à drie keer per week, nu ongeveer iedere dag. Daarbovenop ga ik ook nog fitnessen en zwemmen. Voorlopig valt het heel goed mee in de eerste klasse. De hele ploeg is gemotiveerd en we staan nu op drie winstmatchen. Daar zijn we ook heel tevreden over.

We hopen natuurlijk om volgend seizoen nog in die eerste afdeling te spelen, maar het belangrijkste is dat we de sfeer in de groep houden en dat we ons publiek mooi basketbal aanbieden.

In september van dit jaar mocht ik deel uitmaken van de kern van de Belgian Cats, de nationale basketploeg, tijdens EK-kwalificatiewedstrijden. Die kwalificaties waren voor mij één grote ervaring. Het was allemaal heel nieuw, maar ik heb er veel plezier aan beleefd. Ik heb ook enorm veel bijgeleerd: van de andere speelsters en van de coach.

Ik wacht rustig af of ik echt mag deelnemen aan dat EK, dat in Italië plaats vindt. Alles ligt nog open. Maar als ik geselecteerd word, mis ik wel een aantal lessen. Het tornooi vindt plaats in de eerste twee weken van oktober en de voorbereidingen beginnen al in september.

Waar ik zeker aan deelneem, samen met Runkster-ploegmaat Sara Leemans, is het WK voor de ? 20jarigen. De Belgische meisjes werden vijfde op het EK dit jaar en zijn daardoor rechtsreeks geplaatst voor het WK. Het kampioenschap vindt plaats in Moskou eind juni, begin juli. Na mijn examens dus. De voorbereidende stages gaan door in de verlengde weekends in mei, dus dat wordt zeker nog een drukke periode.

Plannen voor de toekomst? Ik wil in de eerste plaats mijn diploma halen. Misschien ga ik nog wel verder studeren om mij te specialiseren. Op gebied van basketbal wil ik ook zo ver mogelijk geraken. Ik heb veel ambitie, maar we zullen zien wat de toekomst brengt. Ik blijf benadrukken dat ik mijn studies belangrijker vind dan basketbal. Want één blessure en je carrière kan gedaan zijn.

CHRISTIAAN DE DONDER: Straks wereldkampioen 'Acro duo'.

Christiaan De Donder (13): 'Ik was zes toen ik spontaan en waar ik maar kon rad en handenstand oefende. Mijn inschrijving in de turnschool was de beste beslissing ooit. Ik behoorde snel de selectiegroep van 'Acro'.

Acro gymnastiek is niet zomaar turnen, de oefeningen zijn gebaseerd op tempo en balans. Acro gym doe je altijd met één of meer partners, van verschillende leeftijden. Ik ben echt verliefd op de sport en daarom koos ik voor Sportwetenschappen op de topsportschool in Gent. Ik train nu twintig uur per week samen met mijn partner, een meisje van acht. Voor ik op de sportschool zat was dat maar een 10-tal uren. Door deze zware trainingen heb ik vooral leren doorzetten en pijn verbijten.

De trainers zijn soms keihard, ook bij wedstrijden. Als je in groep werkt, heeft iedereen veel verantwoordelijkheid. Als ik met mijn partner werk, rust de grootste verantwoordelijkheid op mijn schouders. Ik gooi mijn duo-partner in de lucht en mag haar nooit laat vallen. Vóór belangrijke wedstrijden ben ik echt niet om aan te spreken. Mijn land verdedigen op de Olympische Spelen, daar droom ik van sinds mijn zesde. Maar vóór ik daar geraak moet ik nog hard werken, werken om dat topsporterstatuut te behalen.'

BRAM VANPARYS (20): won de rockcompetitie ' De Beloften'.

Bram Vanparys: Het begon allemaal begonnen in februari, dit jaar. Ik speelde toen nog alleen en had al redelijk wat nummers geschreven. Veel van mijn muziek bevat meerdere gitaren, dus toen café ' t Floere Foefke vroeg of ik wilde optreden heb ik een aantal mensen rond mij verzameld. Zo is mijn groep The Bony King of Nowhere ontstaan.

Ik ben nog maar drie jaar bezig met muziek. Ik was op reis in Frankrijk en er was daar een gitaar die ik erg mooi vond en waar ik per sé op wilde leren spelen. Zo is het wat begonnen. Nog voor ik akkoorden kon spelen zat ik al te prutsen. Ik ben altijd gewoon creatief bezig geweest, ik heb mij nooit geschoold.

Nadat ik de eerste editie van rockcompetitie De Beloften had gezien, wilde ik dit jaar ook meedoen. Ik diende mijn demo in en twee weken later belden ze me dat ik geselecteerd was. Het is wel grappig dat we hebben gewonnen want we hadden eigenlijk totaal geen ervaring in samen spelen. Vóór De Beloften 2006 kon je onze repetities echt wel op twee handen tellen.

Er waren groepen bij die duidelijk veel beter waren. Het draait echt om de naam van het concept: de beloften. Wij zijn eerder groeiend potentieel en ik denk dat we daarom hebben gewonnen. Het laatste nummer ging echt niet goed. Na twee maten moesten we opnieuw beginnen maar dat vond de jury blijkbaar charmant.

Ik studeer aan het conservatorium in Gent. Ik koos voor de optie productie omdat ik mijn eigen muziek wil kunnen produceren. Het maakt deel uit van heel het nummer. Het is als een schilder die zijn eigen kaders maakt.
Info: www.debeloften.be

CEDRIC LANDRIEU: 'Dromen van Cirque du Soleil'.

Toen Cedric Landrieu (20) na een zware selectieweek aan de circushogeschool werd toegelaten, barstte hij in tranen uit. En te bedenken dat een meisje dat op haar hoofd en zonder handen op een trapeze kon staan, er niet bij was! In de Ecole Supérieure des Arts du Cirque mogen maar een veertigtal leerlingen binnen, elk met hun eigen specialisatie.

'Mijn grote droom is te schitteren als acrobaat op het podium van Cirque du Soleil, al moet ik nog tachtig audities doen! Als danser mocht ik al bij dat prestigieuze circus beginnen, maar ik wacht liever nog tot ik als acrobaat aan de slag kan. Ik laat enorm veel vallen voor deze droom, mijn sociale leven beperkt zich enkel tot school. Gelukkig zijn daar enorme fijne mensen die voor alles openstaan, het zijn zeker niet de clowns die iedereen voor ogen heeft.'

JONGEREN VOOR JONGEREN

Begin 2007 starten in Borgerhout drie enthousiaste jongeren ? Michaël Tourné, Hans Claes en Tom Desmet, met 'De Kultuurfabrik'.

Dat productiehuis met vzw-statuut zal kortfilms maken en jonge hiphopgroepjes helpen bij het maken van hun videoclip. Het gezelschap steunt op de huidige Kunstenmakerij, een toneelgroep in Oud-Borgerhout.

Tom Desmet, verantwoordelijk voor de PR: De Kunstenmakerij heeft al een videoclip gemaakt. Die loopt nu op Jim-TV en is vrij succesvol. Zij hebben ook een kortfilm gemaakt, maar de montage liep wat vertraging op. Daarom wilden Hans, Michaël en ik de kortfilm op een andere manier af werken. Dat zal de Kultuurfabrik doen.

Voor die kortfilm konden we een beroep doen op ondermeer Pol Goossen (Thuis) en Veerle Baetens (Flikken), maar al is iedereen welkom, we werken in de eerste plaats met onbekende artiesten.

Michaël en ik studeren nog. Maar De Kultuurfabrik is een hobby. We verdienen er niets aan, want het is een vzw. Wij verzorgen de productie voor de Kultuurfabrik zoals we vroeger bezig waren met de Kunstenmakerij. Het valt dus best te combineren.

We willen ons in de eerste plaats amuseren en een tijdje blijven bestaan. Verder moeten de projecten die we afleveren toch enige kwaliteit hebben. Ten slotte willen we een soort van spreekbuis zijn voor jonge artiesten met talent die een opstapje nodig hebben naar verder succes.

Er is zeker een vraag naar, dus we hopen dat het een succes zal worden. Wij zullen in elk geval ons best doen er een succes van te maken.
Meer info: http://myspace.com/kultuurfabrik

DIEDERIK PAUWELYN EN DIETER DE CLERCQ: 'Amusante informatie'.

Studeren en toch al gedreven zijn voor het beroep waarvoor je kiest. Dieter De Clercq en Diederik Pauwelyn, studenten Journalistiek van de Hogeschool West-Vlaanderen in Kortrijk, lanceerden een nieuw online mannenblad en organiseren momenteel een grote liefdadigheidsactie ten voordele van Make a Wish.

De nieuwe mannenwebsite Man-oeuvre (www.man-oeuvre.be) biedt online tal van artikels aan. Ook het project V.O.X., wat staat voor Voices On Xmas, draait op volle toeren. Verder zijn de studenten non-stop bezig om van de slotshow die op 23 december plaatsvindt, een succes te maken.

Diederik Pauwelyn: Voor V.O.X. laten we kaarten drukken die de mensen kunnen kopen voor één euro. Daarop kunnen ze een boodschap schrijven. Op 23 december worden alle kaartjes en ballonnen aan het luchtruim toevertrouwd. De slotshow vindt plaats op het Schouwburgplein in Kortrijk en start om 12 uur. Tal van BV's en artiesten zullen aanwezig zijn. Ook de meter en peter van het project: Anne-Marie Ilie (de nieuwe Miss Belgian Beauty) en Ignace Crombé (organisatie- en theaterbureau Animô).

Naast V.O.X. is er nog Man-oeuvre.
Dieter De Clercq: We zijn journalisten en willen de mensen informeren op een amusante manier. We zitten tussen Humo en P-Magazine met artikels over typische mannenzaken zoals auto's, technologie en vrouwen. Man-oeuvre was aanvankelijk een schoolopdracht, maar groeide uit tot een levenswerk.