Grafisch kunstenaar Guy Peellaert overleden

Een werk van Guy Peellaert, waarin de kunstenaar zelf zijn opwachting maakt als de man die Jacques Brel zijn schouder aanbiedt, rechts in beeld.

'Guy Peellaert is de grootste nog levende Belgische graficus, een man die samengewerkt heeft met onder meer The Rolling Stones en David Bowie, die de filmaffiches ontwierp voor Taxi Driver van Martin Scorsese en Parix, Texas van Wim Wenders en die de afgelopen decennia bejubeld werd in - een kleine greep uit een lange rij - The Guardian, Les Inrockuptibles en Vanity Fair.'

Zo begon onze reeks Rock'N'Belgium, waarvoor Peellaert in opdracht van Focus Knack de iconen van de Belgische muziekgeschiedenis portretteerde. Tien afbeeldingen, dat was de deal. 'Des images', zoals hij zelf zei - een beetje denigrerend voor zichzelf, vonden we dat. We hebben er uiteindelijk acht van de tien gepubliceerd: portretten van Brel (waarin hij zichzelf een cameo gaf - zie beeld hierboven), van Soeur Sourire en Bobbejaan, Front 242, de Dewaele-broers, Arno, dEUS, Plastic Bertrand en The Confetti's. Alleen Brel kende hij, over de rest vroeg hij honderduit om info. Stephen en David Dewaele ging hij opzoeken voor een gig in Parijs om een idee te krijgen wie ze waren ('sympathieke gasten'), en om dEUS te leren kennen sprak hij met hen af in hun studio in Antwerpen. 'Van alle artiesten die ik dankzij deze reeks heb leren kennen, is dEUS de grootste ontdekking', liet hij weten.

De laatste twee tekeningen lieten op zich wachten. Guy Peellaert vertrok midden oktober op verlof naar Algerije. Onaangekondigd, wat voor ons niet zo goed uitkwam, want de reeks was ingepland, maar goed: kunstenaars hebben een eigen wil, en Guy was très sympa, dus maakten we weinig of geen aanstoten en zochten we naar een oplossing. Eens terug zou hij er zich opnieuw vol overgave op storten. De Belgische rockchics en de iconen van de toekomst: dat waren de twee opdrachten die hem nog restten. Aan die rockchics is hij nog begonnen. Er werd over en weer gebeld en gemaild, suggesties gingen alle kanten uit, en uiteindelijk wist hij het: Marie Daulne en Axelle Red, die twee wou hij portretteren.

Cela te va si je joue l'image sur 2 couleurs dominantes, le rouge et le noir ? Ta petite préférée Marie Daulne pour le noir, et la mienne, Axelle Red, évidemment pour le rouge? Cela peut être graphiquement beau. Dis-moi et je commence demain.'

Hij is de dag nadien begonnen, maar toen overviel hem 'le truc le plus con au monde': hij brak beide enkels bij een val.

'Je te promets que je finirai l'image cette semaine. Je sais que je suis en retard, mais il m'est arrivé le truc le plus con au monde.
J' avais fêlé mon talon droit, et samedi patatras je me casse la figure dans des escaliers et je me pête l' autre pied. Ca peut sembler idiot d' être retardé par une blessure au pied, mais la douleur m'a foutu en l'air. Excuse-moi, j' espère que cela ne perturbera pas trop tes plans.'

Hij heeft ondanks alles verder gewerkt aan de tekening. Hij was zelfs héél tevreden over de vorderingen die hij maakte. 'Geef me nog wat tijd, je sens que ça peut-être quelque chose de grandiose', liet hij ons een paar dagen geleden nog weten, 'le meilleur de la série'.

Hij heeft ze helaas niet kunnen afwerken.

Guy Peellaert is gisteren gestorven aan de gevolgen van een hartstilstand. Hij werd 74 jaar.

Karel Degraeve