Mythe 1: Concerttickets zijn de afgelopen jaren dubbel zo duur geworden.

Juist en fout. Veel concerttickets zijn de afgelopen tien jaar inderdaad 90 tot 200 procent duurder geworden. Van Nick Cave, Bob Dylan en Muse, bijvoorbeeld. Of in eigen land: van Arno, Ozark Henry en dEUS. Maar het is niet echt koosjer om zomaar over de jaren heen ticketprijzen te beginnen vergelijken. Laat staan om er percentages op te plakken, en die dan te veralgemenen. Sterren komen, sterren gaan. Ze spelen nu eens in een kleine gesubsidieerde zaal, dan weer in een grote betonnen bunker. En dat heeft allemaal zijn invloed op hun ticketprijzen. Net als de dollarkoers, trouwens. Of anders wel de stijgende energieprijzen.

Van Muse, bijvoorbeeld, hoeft het niet echt te verwonderlijk dat de ticketprijzen verviervoudigden. De afgelopen jaren promoveerde het trio van nobodies tot rocksterren, en van de kleine Botanique naar het grote Sportpaleis. En hetzelfde kan je zeggen van Ozark Henry, wiens ticketprijzen - parallel met zijn populariteit - ook verdubbelden.

Wat hoe dan ook vaststaat, is dat concerten veel sneller duurder zijn geworden dan andere vormen van avondvullend entertainment: film, theater en voetbal.

Mythe 2: Het is de schuld van 'Live Nation' dat concerttickets zo duur geworden zijn.

Fout. Niet zozeer de concertpromotor - in veel gevallen: Live Nation - beslist hoe duur concerttickets zijn. Dat doen vooral muzikanten, of toch hun managers. Zij eisen gegarandeerde voorschotten voor concerten, die zwaar doorwegen op de uiteindelijke ticketprijs. En precies die voorschotten schoten na de ineenstorting van de platenindustrie spectaculair de hoogte in.

'Na 1999 zie je een ware explosie in de ticketprijzen', vertelt 'rockonoom' Tom Evens van de Universiteit Gent. 'Niet toevallig het jaar dat mensen massaal illegaal begonnen te downloaden. De opdrogende opbrengsten uit royalties moesten gecompenseerd worden met extra inkomsten uit concerten.'

Ook opmerkelijk: volgens Evens is het dankzij het quasi-monopolie van Live Nation op de Belgische concertmarkt dat tickets hier nog betaalbaar blijven. 'In de Verenigde Staten en Groot-Brittannië voeren concertorganisatoren vaak regelrechte opbodoorlogen om optredens te kunnen organiseren', zegt hij. 'Grote groepen krijgen gouden bergen beloofd - en betaald -, die dan gewoon worden verrekend in de ticketprijs. Gevolg: de ticketprijzen zijn daar torenhoog, tot 250 euro en meer. In België, waar er maar één grote speler is, zijn dat soort bedragen ons tot nog toe bespaard gebleven.'

Mythe 3: De helft van de ticketopbrengsten gaat naar muzikanten.

Onzin. Elk contract met elke groep voor elk concert in elke zaal is anders. Maar zoals blijkt uit onderstaand grafiekje, steken de meeste muzikanten met moeite een tiende van de ticketprijs in hun zak.

'Voor muzikanten aan de beurt zijn, zijn er al minstens vijftig anderen langs de kassa gepasseerd', getuigt Kurt Overbergh, artistiek directeur van de Brusselse Ancienne Belgique. 'Er zijn weinig sectoren waar de kosten zo snel zo hoog oplopen als in de concertindustrie. Letterlijk álles wordt van de gage van de muzikanten afgehouden. Zelfs de roemruchte rider , met drank en snoep voor de kleedkamer, betalen ze zelf.'

En die hoge kosten hebben zo hun gevolgen. Bij veel groepen lopen de kosten voor optredens al snel zo hoog op, dat ze operaprijzen zouden moeten vragen om break even te halen. Zelfs in uitverkochte zalen. En dus springt de overheid vaak bij met subsidies, wat meteen ook verklaart waarom we hier nog altijd voor geen geld geweldige concerten kunnen zien.

Wouter Van Driessche