België

Dewinter: 'Als Marokkaan heb je een voorsprong'

20/01/2009 17:20

Zes jaar geleden hadden ze een aanvaring in De zevende dag. Vorige week zaten ze opnieuw oog in oog. En deze keer liep Filip Dewinter niet weg, maar bleef hij urenlang zitten voor een lange en pittige interviewmarathon met onze verslaggever. Deze week op acht volle pagina's in Knack. Hier een kort fragment.

Uw beruchte 70-puntenplan uit 1992 was helemaal afgestemd op de collectieve terugkeer van immigranten. Wat is er sindsdien veranderd in uw denken?

DEWINTER: In mijn denken is niets veranderd, de samenleving is veranderd. We zijn ondertussen bijna twee decennia verder. En dat betekent dat hier een grote groep mensen opgroeit van de tweede of derde generatie. Voor een groot deel van hen is het een illusie te denken dat ze nog ooit zullen terugkeren. De situatie is geëvolueerd, helaas niet in de positieve zin, maar goed. Maar onze uitgangspunten zijn dezelfde gebleven.

Pas die dan eens toe op die tweede en derde generatie, die hier geboren is.

DEWINTER: Wel, ik ben altijd van mening geweest dat het een verhaal is van aanpassen of terugkeren, van...

Wacht even. Iemand die hier geboren is, naar waar moet die terugkeren? Naar de kraamkliniek?

DEWINTER: (lacht) Neeneenee, maak er nu geen karikatuur van.

Hoe zit het dan wel?

DEWINTER: Ik denk dat we veel duidelijker moeten zeggen wat we van die mensen verlangen, en wat we niet van hen verlangen. En die duidelijkheid is er nu niet, wel integendeel. Het uitgangspunt is simpel: een immigratiestop, de deuren dicht. We kunnen niet dweilen met de kraan open. Als de gezinsherenigingen blijven bestaan en het aantal illegalen blijft toenemen en de asielprocedures worden niet bijgestuurd en het aantal naturalisaties blijft toenemen, en de dubbele nationaliteit verdwijnt niet - tja, dan zijn alle inspanningen nutteloos. Dan heeft het geen zin om de mensen die hier zijn, te laten inburgeren. Dus die massa-immigratie moet stoppen. En dan kan het echte werk beginnen.

Oké. Hoe moet dat dan concreet?

DEWINTER: Simpel. Om te beginnen schaffen we de dubbele nationaliteit af. We laten die mensen weten dat er maar één loyauteit kan bestaan, die aan onze gemeenschap, aan onze waarden en normen. Punt twee: dat moet dan maar zwart op wit gezegd worden, in een loyauteitsverklaring, zoals die bestaat in de Verenigde Staten van Amerika.

Pardon? Wie hier geboren is, hoeft toch helemaal niets te ondertekenen? Als Belg hebben zij evenveel rechten als u en ik.

DEWINTER: Maar ook plichten. En daar praten ze liever niet over.

Wie praat daar liever niet over?

DEWINTER: Een groot deel van de hier verblijvende moslims zegt dat. En steeds luider.

Maar de verpletterende meerderheid van de hier aanwezige moslims leeft toch heel gewoon en keurig volgens 's lands wetten?

DEWINTER: Een overgrote meerderheid wel, ja. Maar die meerderheid is totaal niet relevant, omdat zij de dienst niet uitmaakt. Het zijn de extremisten die de touwtjes van de islamzuil in handen hebben. Bovendien worden vele allochtonen helemaal niet aangezet om te integreren, omdat ze in wijken wonen met alleen maar Marokkaanse winkels met moskee en Koranschool erbovenop, in een soort geïmporteerde soek. Waarin zouden ze moeten integreren?

Weet u wat ik denk? Als u geboren zou zijn als Marokkaanse Belg, dan zou u zélf het emancipatiebeleid aantrekken, dan zou u ook gelijke rechten eisen.

DEWINTER: Maar ik bén niet geboren als Marokkaan, ik ben geboren als Vlaming in Brugge. Laat ik eens een andere hypothese nemen. Als ik naar Marokko zou verhuizen, zou ik begrijpen dat ik mij moet aanpassen. En dat wil ik niet. Daarom verhuis ik niet naar Marokko.

Maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat het emancipatieproces van de allochtone gemeenschap vandaag even noodzakelijk is als dat van de Vlamingen, de arbeiders en de vrouwen in de twintigste eeuw dat is geweest. Ook die hebben gelijke rechten moeten afdwingen.

DEWINTER: Er is een groot verschil. Wij spelen thuis. Op eigen veld.

Wie hier geboren is als Marokkaanse Belg, speelt óók thuis.

DEWINTER: Die vreemdeling speelt niet thuis. Die vreemdeling is hier te gast, die moet zich als gast gedragen. Er zijn misschien gasten die wat langer blijven, maar ze zijn nog steeds te gast. En ze moeten goed beseffen...

Wie hier geboren is, is níét te gast. Dit is evengoed hun land als het uwe.

DEWINTER: Ik vind nog altijd: een kat die in een viswinkel geboren wordt, is daarom nog geen vis - om het eens plastisch uit te drukken. Het duurt wellicht een paar generaties vooraleer men volledig geassimileerd is. Maar dat is uiteindelijk wel de bedoeling: Vlaming onder de Vlamingen worden. Maar dan moeten wij van onze kant ook een inspanning doen om hen dat duidelijk te maken. En dat doen wij niet.

Moeten wij niet vooral een inspanning leveren om discriminatie weg te werken? Stel nu eens dat u zelf in Antwerpen geboren wordt uit Marokkaans-Belgische ouders...

DEWINTER: (zucht) Daar gaan we weer.

Dan hebt u van bij uw geboorte al een achterstand.

DEWINTER: Ik denk dat ik in deze samenleving een voorsprong heb, als ik als Marokkaan in Antwerpen geboren word. Er staan meteen een paar straathoekwerkers klaar om mij persoonlijk te begeleiden. Ik kan rekenen op positieve discriminatie, er is een burgemeester die mij pampert. (laconiek) Ik zit goed voor de rest van mijn leven.

Dat is onzin, en dat weet u.

DEWINTER: Die mensen zijn niet het slachtoffer van onze zogenaamd racistische samenleving. Punt uit.

Joël De Ceulaer

Print deze pagina

Meer artikels over:

• Filip Dewinter -

• Vlaams Belang -

• portretreeks

Reageer Ongepaste reactie?