Wij Belgen hebben de aangeboren drang onszelf te kleineren. Terecht. Maar in het wielrennen lopen we jaren vooruit. Gent-Wevelgem op zondag! Dat hadden ze ergens anders niet bedacht. En er is meer. Na de traditionele indeling in kasseiklassiekers, heuvelklassiekers en sprintklassiekers, is spontaan een nieuwe en veelbelovende categorie ontstaan: de puttenklassiekers.

De opzet is simpel: we sturen de renners over onze best onderhouden Vlaamse wegen. Die liggen, zeker na de hopelijk voorbije winter, vol putten, kloven, barsten, bulten, builen, kuilen, verzakkingen en verzwakkingen, waarbij vergeleken de stenen van het bos van Wallers een tapijt vormen.

Wat we in ruil zullen krijgen, is een aaneenschakeling van valpartijen, lekke banden, gebroken wielen, gesprongen kettingen, afgerukte zadels, doormidden geknapte kaders en weggeschoten spaken. Bloed en schroot, dat zal overblijven na de doortocht van het peloton. Renners die zich na aankomst naar de radiografie laten voeren, zullen daar vaststellen dat hun ingewanden onderling van plaats verwisseld hebben.

De E3 Prijs in Harelbeke wordt afgeschaft, dat is Wouter Vandenhaute toch al van plan, en vervangen door Vlaanderens nieuwe topklassieker: de E 313 Prijs. De koningin van de puttenklassiekers, la reine des putes classiques in het Frans. Over de slechtste weg van de wereld, hét symbool van de ondergang van Vlaanderen, waar de renners te maken zullen krijgen met de overtreffende trap van alle net geciteerde ongemakken, plus daarbovenop een reeks instortende bruggen, omvallende palen en brandende vrachtwagens. Start en aankomst in Putte, en voor het keerpunt sturen we de hele meute over het klaverblad van Lummen, dan zijn we de helft gegarandeerd kwijt: verloren gereden. Wie spreekt na Putte-Putte nog over Parijs-Roubaix?

Koen Meulenaere